Vlast nikada ne pada tiho. Ona puca, kruni se, izmiče – i sa sobom povlači sve iluzije o nepobedivosti. Upravo na toj tankoj liniji između moći i njenog gubitka, između krune i praznine koja ostaje kada je više nema, nastaje jedna od najuzbudljivijih pozorišnih priča ove sezone.
Beogradska pozorišna scena dobija snažno i dugo očekivano pojačanje – premijera predstave „Ričard Drugi“ Vilijama Šekspira, u režiji Borisa Liješevića, biće održana u Jugoslovenskom dramskom pozorištu u subotu, 4. aprila, u 20 časova na Velikoj sceni „Ljuba Tadić“.
Već sama podela najavljuje predstavu visokog intenziteta i glumačke snage. Na sceni će se naći Milan Marić, Vojin Ćetković, Igor Samobor, Aleksandar Đurica, Anđelika Simić, Sanja Marković, Aleksej Bjelogrlić i Danilo Milovanović – ansambl koji garantuje da će Šekspirov tekst dobiti novu, savremenu energiju i dubinu.
Iza ove produkcije stoji snažan autorski tim: dramaturzi Fedor Šili i Vesna Radovanović, scenograf Igor Vasiljev, kostimografkinja Marija Marković Milojev, dok su za muziku zaduženi Sonja Lončar i Andrija Pavlović iz LP Dua. Scenski pokret oblikovao je Deneš Debrei, a scenski govor Ljiljana Mrkić Popović – imena koja potvrđuju da je reč o projektu koji ne ostavlja prostor za površnost.
„Ričard Drugi“, drama za koju se pretpostavlja da je napisana oko 1595. godine, pripada ciklusu Šekspirovih istorijskih hronika poznatih kao „Henrijada“ – tetralogiji koja prati uspon kuće Lankaster kroz „Henrija IV“ (Prvi i Drugi deo) i „Henrija V“. Ipak, iako je deo šire istorijske naracije, ovaj komad funkcioniše kao snažna, gotovo intimna studija vlasti i njenog raspadanja.
Kroz priču o istorijskoj ličnosti kralja Ričarda Drugog, njegovim naslednicima i nemilosrdnim borbama za tron, Šekspir otvara pitanja koja ni danas ne gube na aktuelnosti. Političke spletke, izdaje, manipulacije i krhka priroda moći oblikuju sudbine likova, ali i razotkrivaju duboke pukotine u ljudskoj prirodi. To je drama o etici koja se lomi pod pritiskom ambicije, o moralnim usponima i padovima, o trenutku kada čovek prestaje da bude vladar – i postaje samo čovek.
Iako manje poznat široj publici od „Ričarda Trećeg“, ovaj komad nosi izuzetnu dramaturšku snagu. Često se naziva i tragedijom, upravo zbog intenziteta unutrašnjeg sloma glavnog lika i neminovnosti njegovog pada. Istovremeno, donosi neke od najlepših i najznačajnijih stihova u celokupnom Šekspirovom opusu.
Posebnu težinu ovoj drami daje činjenica da je to jedina Šekspirova drama napisana isključivo u stihu. Upravo ta forma predstavlja ogroman izazov za glumce i reditelja, ali i priliku da se publika suoči sa čistom, nefiltriranom snagom jezika i emocije.
U vremenu u kojem se moć i odgovornost često razdvajaju, „Ričard Drugi“ deluje kao ogledalo koje ne laskа. Podseća da vlast nije samo privilegija, već i teret – i da njen gubitak često razotkriva ono što smo pokušavali da sakrijemo.
Ova predstava ne dolazi samo kao još jedna premijera. Ona dolazi kao poziv na suočavanje – sa istorijom, sa sistemima, ali i sa sobom.
